عاشقانه ها

به خداحافظی تلخ تو سوگند٬ نشد 

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد 

 

لب تو میوه ممنوع٬ ولی لبهایم 

هرچه از طعم لب سرخ تو دل کند٬ نشد 

 

با چراغی همه جا گشتم و گشتم در شهر 

هیچ کس! هیچ کس اینجا به تو مانند نشد 

 

هرکسی در دل من جای خودش را دارد 

جانشین تو در این سینه خداوند نشد 

 

خواستند از تو بگویند شبی شاعرها 

عاقبت با قلم شرم نوشتند : نشد!  

 

روز تولدت شد و نیستم اما کنار تو

کاشکی می شد که جونمو هدیه بدم برای تو

درسته ما نمیتونیم این روز و پیش هم باشیم

بیا بهش تو رویامون رنگ حقیقت بپاشیم

میخوام برات تو رویاهام جشن تولد بگیرم

از لحظه لحظه های جشن تو خیالم عکس بگیرم

من باشم و تو باشی و فرشته های آسمون

چراغونی جشنمون، ستاره های کهکشون

به جای شمع میخوام برات غمهات و آتیش بزنم

هر چی غم و غصه داری یک شبه آتیش بزنم

تو غمهات و فوت بکنی منم ستاره بیارم

اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بکارم

کهکشونو ستاره هاش دریاو موج و ماهیاش

بیابونا و برکه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلای یاس ومیخک

با ل فرشته ها و عشق و اشتیاق و پولک

عاشقتو یه قلب بی قرار و کوچک

فقط می خوان بهت بگن :.

.

.

.

.      تولدت مبارک
             

   فتح  باغ

آن كلاغى كه پريد
از فراز سر ما
و فرو رفت در انديشه  آشفته  ابرى  ولگرد
و صدايش همچون  نيزه كوتاهى ،  پهناى افق  را  پيمود
خبر ما را با خود خواهد برد  به  شهر
همه  مى دانند
همه  مى دانند
كه  من و تو  از آن  روزنه  سرد  عبوس
باغ  را  ديديم
و از آن  شاخه  بازيگر  دور از دست
سيب  را چيديم
همه  مى ترسند
همه  مى ترسند ،  اما  من و تو
به  چراغ  و آب  و آينه  پيوستيم
و  نترسيديم
........

سخن از پيوند سست  دو نام

وهم آغوشی در اوراق  کهنهء  يک دفتر  نيست

سخن از گيسوی خوشبخت  منست

با  شقايقهای  سوختهء  بوسهء  تو

و صميميت  تن هامان . در طراری

و درخشيدن عريانمان

مثل فلس ماهی ها در آب

سخن از زندگی  نقره ای  آوازيست

که  سحر گاهان  فوارهء  کوچک ميخواند

ما در آن جنگل  سبز  سيال
شبى  از  خرگوشان  وحشى
و در آن  درياى  مضطرب  خونسرد
از صدف هاى پر از  مرواريد
و در آن كوه غريب  فاتح
از عقابان جوان  پرسيديم
كه  چه  باید  كرد  ؟
همه  مى دانند
همه  مى دانند
ما به خواب  سرد و ساكت  سيمرغان ،  ره يافته ايم
ما حقيقت را در  باغچه  پيدا  كرديم
در نگاه شرم آگين گلى  گمنام
و بقا را در يك  لحظه  نامحدود
كه دو خورشيد به هم  خيره  شدند
سخن از  پچ پچ  ترسانى  در ظلمت  نيست
سخن از  روزست  و پنجره هاى  باز
و هواى  تازه
و اجاقى كه در آن اشياء  بيهوده  مى سوزند
و زمينى كه ز كشتى  ديگر  بارور است
و  تولد  و تكامل  و  غرور
سخن از  دستان  عاشق  ماست
كه  پلى از پيغام  عطر  و  نور  و  نسيم
برفراز  شب ها  ساخته اند
به  چمنزار  بيا
به  چمنزار  بزرگ
و صدايم كن  ،  از پشت  نفس هاى  گل  ابريشم
همچنان  آهو كه  جفتش را
پرده ها از بعضى پنهانى  سرشارند
و كبوترهاى  معصوم
از بلندى هاى برج سپيد خود
به زمين  مى نگرند

                                                                 **    فروغ  فرخزاد    **

یار مرا دیده به در کرد و رفت

دست به دامان سحر کرد و رفت

آنکه دلم را به سفر برده بود

قوت مرا خون جگر کرد و رفت

آمد و با یک نگه این خسته را

عاشق و شیدای دگر کرد و رفت

داغ دلم زنده شد وبی خبر

جامه سیه کرد و سفر کرد و رفت

چشم امیدم همه او بود . . . او

خاک غریبیم به سر کرد و رفت

سوختم و دلبر آسوده دل

عمر مرا باز هدر کرد و رفت

یا مقلب القلوب و الابصار

یا مدبر اللیل و نهار

یا محول الحول و الاحوال

حول حالنا الی احسن الحال

 

عيدي من يادت نره بوسه ي من يادت نره

 گل واسه من يادت نره عيدي من يادت نره

 سوگل هفت سين دلم سبزه و سیر و سمنو

 جمع همه جمع بازم بگو كه كم داري منو

 دوباره سال نو شده تحويل ساله نازنین

  تو با سليقه ي خودت سفره ي هفت سين را بچين

 امسال يه سال محشره با تو فقط خوش ميگذره

 فداي اون چشات بشم عيدي من يادت نره

 يه لحظه خنديدن تو از همه چي قشنگ تره

 تو لحظه ي تحويل سال عيدي من يادت نره

 وقتي مياي خبر بده  تا آبرو داري كنم

 تموم دنيا رو واست يك شبه گلكاري كنم

 هر چي كه دلخوري داري از توي قلبت بتكون

 بزار كه موندگار بشه خاطره هاي خوبمون

  عيدي من يادت نره  بوسه ي من يادت نره

 گل واسه من يادت نره عيدي من يادت نره

 دنيا دوباره نو شده با رقص زيباي بهار

 گلايه هاي كهنه رو از اين به بعد بزار كنار

 الهي كه سال جديد سال خوشي باشه برات

 الهي امسال برسي به همه ي آرزوهات

 امسال يه سال محشره با تو فقط خوش ميگذره

 فداي اون چشات بشم عيدي من يادت نره

 يه لحظه خنديدن تو  از همه چي قشنگ تره

 تو لحظه ي تحويل سال عيدي من يادت نره

 

 

 

بگید بباره بارون دلم هواشو کرده

بگید تموم شدم من بگید که بر نگرده

بهش بگید شکستم بهش بگید بریدم

نه اون به من رسید و نه من به اون رسیدم

برهنه زیر بارون خراب و درب و داغون

از آدما فراری از عاشقا گریزون

بذار کسی نبینه غرور گریه هامو

بذار کسی نفهمه غم تو خنده هامو

 

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد
آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد
کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد
لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد
شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد
گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد
حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد

خداحافظ همین حالا‌‌

بر صليبم ، ميخ کوب !

خون چکد از پيکرم ، محکوم باورهای خويش ،

بوده ام ديروز هم آگاه از فردای خويش !

مهر ورزی کم گناهی نيست ! می دانم .

سزاوارم ، رواست آنچه بر من می رسد ،

زين ناسزاتر هم سزاست .

ساقه نيلوفری روييد در مرداب زهر ،

ای همه گل های عطر آگين رنگين ،

اين جسارت را ببخشاييد بر او ،

اين جسارت را ببخشاييد !

جرم نا بخشودنی اين است :

« ننشستی چرا بر جای خويش ؟ »

جای من بالای اين دار است با اين تاج خار !

در گذرگاه شما ،

اين تاج ، تاج افتخار !

جای من ، تا ساعتی ديگر ، از اين دنيا جداست ،

جای من دور از تباهی های دنيای شماست